การสูญเสียการมองเห็นเปลี่ยนแปลงชีวิตประจำวันและความต้องการของผู้ที่ได้รับผลกระทบอย่างไร

การสูญเสียการมองเห็นส่งผลกระทบต่อผู้คนหลายล้านคนทั่วโลก โดยมีผลอย่างลึกซึ้งต่อวิถีการดำเนินชีวิตและการโต้ตอบกับสิ่งแวดล้อมของพวกเขา การวิเคราะห์ล่าสุดที่ดำเนินการกับผู้คน 763 คน จาก 61 ประเทศ เปิดเผยถึงความท้าทายในชีวิตประจำวันที่พวกเขาเผชิญ การศึกษาพบว่าความยากลำบากไม่ได้จำกัดอยู่แค่การมองเห็นเท่านั้น แต่ยังรวมถึงด้านอารมณ์ สังคม และปัญหาในการดำเนินชีวิตที่มักไม่ค่อยได้รับการยอมรับ

ผู้เข้าร่วมได้เน้นย้ำถึงผลกระทบสำคัญของการสูญเสียการมองเห็นต่อสภาพจิตใจของพวกเขา หลายคนบรรยายถึงความมั่นใจในตนเองที่ลดลง ความเมื่อยล้าที่เพิ่มขึ้น และความรู้สึกวิตกกังวลหรือเศร้าโศก ความผิดปกติทางจิตใจเหล่านี้อธิบายได้บางส่วนจากความพยายามอย่างต่อเนื่องที่จำเป็นในการชดเชยความบกพร่อง ซึ่งอาจทำให้ทั้งจิตใจและร่างกายอ่อนล้า กิจกรรมในชีวิตประจำวัน เช่น การเดินทาง การทำอาหาร หรือการจดจำใบหน้า กลายเป็นแหล่งของความเครียดและต้องใช้เวลาและพลังงานมากขึ้น

กิจกรรมยามว่าง การเดินทาง และการทำงาน เป็นพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด หลายคนพบว่ามีความยากลำบากในการมีส่วนร่วมในกิจกรรมนันทนาการ การใช้บริการขนส่งสาธารณะ หรือการรักษางานไว้ ความสามารถในการเคลื่อนไหวที่ลดลงและอุปสรรคในพื้นที่สาธารณะจำกัดความเป็นอิสระและการเข้าถึงชีวิตสังคมของพวกเขา ความสัมพันธ์กับผู้อื่นก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน เนื่องจากการสื่อสารที่ไม่ใช้คำพูด เช่น น้ำเสียงใบหน้าหรือท่าทาง กลายเป็นสิ่งที่ยากต่อการตีความ

สิ่งแวดล้อมมีบทบาทสำคัญในการปรับตัวต่อความท้าทายเหล่านี้ การสนับสนุนจากครอบครัวและคนใกล้ชิดถือเป็นสิ่งจำเป็นในการเอาชนะอุปสรรคในชีวิตประจำวัน เทคโนโลยี เช่น สมาร์ทโฟนหรืออุปกรณ์ช่วยเหลือทางเทคนิค ก็เป็นเครื่องมือที่มีคุณค่าเช่นกัน พวกมันช่วยอำนวยความสะดวกในการทำกิจกรรมประจำวัน เข้าถึงข้อมูล และเชื่อมต่อกับโลกภายนอก อย่างไรก็ตาม การเข้าถึงทรัพยากรเหล่านี้แตกต่างกันไปตามภูมิภาคและบริบททางสังคมและเศรษฐกิจ

ความแตกต่างทางวัฒนธรรมยังส่งผลต่อวิธีที่ผู้คนดำเนินชีวิตกับความบกพร่องของพวกเขา ในบางส่วนของโลก มีการเน้นย้ำถึงการสนับสนุนทางสังคมและครอบครัว ในขณะที่ที่อื่น ๆ ความกังวลมุ่งเน้นไปที่สุขภาพจิตหรือการเข้าถึงการรักษาพยาบาลมากกว่า ความแตกต่างเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ใช้ได้ทั่วไป แต่จำเป็นต้องปรับวิธีการตอบสนองให้เหมาะสมกับความต้องการเฉพาะของแต่ละบุคคลและชุมชน

การศึกษานี้ชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นในการคิดใหม่เกี่ยวกับระบบการสนับสนุน วิธีการที่ครอบคลุมซึ่งคำนึงถึงทั้งด้านการแพทย์ จิตวิทยา และสิ่งแวดล้อม ถือเป็นสิ่งจำเป็น วิธีการนี้ควรรวมถึงโซลูชันที่ปรับแต่งตามบุคคล เช่น การฝึกอบรมการใช้เทคโนโลยี การสนับสนุนทางจิตวิทยา หรือการปรับปรุงสาธารณูปโภคในเมืองให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้น เป้าหมายคือเพื่อให้ทุกคนสามารถดำเนินชีวิตด้วยศักดิ์ศรีและความเป็นอิสระ แม้จะมีข้อจำกัดที่เกิดจากการสูญเสียการมองเห็น

Crédits

Étude source

DOI : https://doi.org/10.1007/s44402-026-00031-5

Titre : Development of the International Classification of Functioning, Disability and Health Core Set for Vision Loss: Insights From the Lived Experience of People With Vision Loss

Revue : Ophthalmic and Physiological Optics

Éditeur : Springer Science and Business Media LLC

Auteurs : Lorenzo Billiet; Hilde P. A. van der Aa; Dominique Van de Velde; Ferhat Esatbeyoglu; Raba Thapa; Vijaya K. Gothwal; Stijn De Baets; Ruth M. A. van Nispen